The Best Campus Fiction

Dear Book Lover: - WSJ.com
Do you have any favorite novels about what it's like to be a college student, or even a teacher?

Murray Skippy

Skippy Dies by Paul Murray | Book review | Books | The Guardian

He's a boarder at Seabrook College, an expensive Catholic school in Dublin, and is at that unfortunate age where "suddenly everyone was tall and gangling and talking about drinking and sperm. Walking among them is like ­being in a BO-smelling forest."

Book review | Books | The Guardian

Castle - Professor

Terry Castle Professor –Stories of Higher Learning

...this new collection also contains ‘The Professor’, a long essay describing Castle’s calamitous but character-forming romantic entanglement as a student with an English professor many years her senior.

Worldpress.

End of the Campus Novel?

Still the End of the Campus Novel?

Inspired by an article in the Guardian by David Lodge about Pnin by Nabokov I wrote a brief piece some five years ago on “The End of the Campus Novel?“. With the possible exception of Zadie Smith’s On Beauty, have there been any decent campus novels since then? If not, why not? Isn’t the whole post-Browne fees scenario ripe for comic treatment? Or is it just that universities aren’t funny or interesting enough any more?

registrarism

Offermans: Dood van een leraar

Cyrille Offermans, Dood van een leraar

Freek Moerdijk is afgestudeerd filosoof. Op zoek naar passend werk belandt hij bij een cultureel radioprogramma en een literaire uitgeverij, waarna hij, achtentwintig jaar oud, toch kiest voor het leraarschap. Hij houdt het niet lang vol en verdwijnt.

Cyrille Ofermans schetst in zijn geslaagde mix van onderwijs en ontwikkelingsroman een even scherpzinnig als verontrustend beeld van de spanningen die het ‘denkend leven’ van de puberende scholier, de twijfelende student, de werkzoekende filosoof en de geëngageerde leraar aan het begin van de eenentwintigste eeuw zo uitdagend en slopend maken.

De auteur wil zich niet scharen aan de zijde van zelfingenomen veteranen die zich beklagen over de jeugd die niet wil deugen en aan wie mooie boeken niet besteed zijn.Dat laatste is misschien wel waar, maar mag niet verwonderen: de leraren zijn geen haar beter, zij lezen ook niet.Voor de jeugdige Moerdijk, een veellezer van huis uit, is dit niet de enige onthutsende ervaring. De school als gesloten instelling,het gebrek aan visie en pedagogisch elan bij de leiding, de blindheid voor reële problemen, de stress waaraan leerlingen én docenten zijn blootgesteld –Offermans schetst het op steeds boeiende, soms ronduit komische wijze en nooit als klaagzang.

En als de verteller, een collega zonder bijzondere band met de leraar,wordt gevraagd als enige een toespraak te houden tijdens de rouwbijeenkomst na Freek Moerdijks overlijden,heeft hij drie opties – toezeggen en een onpersoonlijke, standaard toespraak afleveren, toezeggen en de kans pakken de waarheid te spreken, of met een goede smoes afzeggen. Het wordt een moeizame klus, iedere besluit heeft niet te onderschatten consequenties.

Uitgeverij Cossee

Edmundson: The Fine Wisdom

The Fine Wisdom and Perfect Teachings of the Kings of Rock and Roll

In what he describes as a “graduation gift” to students facing the chasm of postcollege life, Mark Edmundson’s engaging though rather slight memoir of his twenties searches for deep significance in the wanderings of youth. In 1974, Edmundson leaves Bennington College in Vermont looking for “it,” what he “was tooled for and set to do and to be.” That search for purpose leads him first to a bankrupt, graffiti-scrawled New York City, where in between “living like an aristocratic bum,” he drives a cab and sets up equipment at Grateful Dead and Pink Floyd shows. Later he ventures into the wilds of Colorado with Outward Bound and works as a bouncer at a college-town discotheque, before discovering teaching, his true vocation.
Edmundson—an English professor at the University of Virginia, and author of, among other things, the essential Harper’s essay “On the Uses of a Liberal Education”—brings a welcome earnestness to the project, referring to everything from Jacques Lacan to the Rolling Stones. He admirably attempts to write with the yawping gusto of a young fan, but often the teacher in him gets the better of the storyteller, saddling too many tales with a generic moral. His cabbie days show that the rich “have material anxieties in spades,” for instance, while his trip to the Rockies reveals “a vision of nature as a repository of humane and humanizing virtues.” His discovery of university life, finally, leads to this sweeping pronouncement: “Maybe compassion and glory are the potent twin aspirations of the soul.” That may be true—or at least worth considering—but the book’s greatest moments come when Edmundson is at his least professorial, reflecting with a charming, wide-eyed sincerity at the days he spent stalking Woody Allen through the streets of Manhattan, swerving his taxi amid the drunks in Times Square, or perched high on a stack of amps as Jefferson Starship stirred the masses in Central Park.

Time Out New York

Edmundson: Teacher

Edmundson: Teacher. The One Who Made the Difference.

“Anyone who opens "Teacher" expecting a sepia-toned tale of inspiration and uplift, a highbrow version of "Dead Poets Society" or "Tuesdays With Morrie," will be disappointed. Despite its treacly subtitle ("The One Who Made the Difference"), Mark Edmundson's memoir is an unsentimental account of his intellectual awakening in 1969, the year a freshly minted Harvard graduate named Franklin Lears came to anarchic Medford High School in Massachusetts to teach philosophy” (A Review of "Teacher," by Mark Edmundson. LA Times Book Review, August 4, 2002).

Robert Boynton (LA Times Book Review, August 4, 2002)